Het gefluister van het water

“Al mijn zonden, al mijn zorgen,
neem ik mee naar de rivier.
Heer,vergeef mij en genees mij.
Vader,kom,ontmoet mij hier.”

– Opwekking 642

Schuld en schaamte.
Als reinigend en zuiverend water, leven gevend.
Of verwoestend, adembenemend en dodend.

Ik had het voorrecht om het boek ‘Het gefluister van het water’ van Elizabeth Byler Younts al te mogen lezen voor het werd uitgebracht.
Het centrale thema in dit indrukwekkende verhaal is (naast rouw) vooral ook ‘schuld en schaamte’.
Dit zit in vrijwel alle relaties en bevolkingsgroepen. Genadeloos.
Met bijna dichterlijk taalgebruik weet ze haarscherp de emoties en pijn neer te zetten die daarmee gepaard gaan.
De pijn van moeder Deedee die de dood van haar zoontje Carver verwijt aan haar oudste dochter. Haar rouw zoekt een schuldige: Sparrow.
Dat riep bij mij de vraag op: Ben je schuldig als moeder wanneer je in je lijden vast schiet in verbitterdheid?

Sparrow, vroeger een vrij musje, wordt nu gekooid door de schuld die zij draagt. Dertien jaar en verantwoordelijk voor haar twee kleine broertjes.
Kon zij die verantwoordelijkheid aan? Ben je schuldig wanneer je dertien bent en je broertje een dodelijk moment uit het oog verliest?

Te midden van deze ellende verhuist het gezin naar het Noorden van Amerika, Pennsylvania. Zo op het eerste oog is daar meer ruimte voor de verschillende bevolkingsgroepen om naast elkaar te leven.
Maar het racistisch denken is overal.

Behalve bij Emma, de amish buurvrouw die afgezonderd leeft van wat er in de wereld aan vooroordelen bestaat. Maar ook zij worstelt in haar leven met schuld, schaamte en veroordeling.
De vriendschap die hier ontstaat is fragiel maar sterk. 

Wie is er schuldig?

Lijden en ellende, schuld, vraagt vaak om een schuldige.
In ‘Het gefluister van het water’ wordt er een zee van schuld op Sparrow gelegd.

“Denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart wit, maar in de kleur van je hart
-Frank Boeijen

Het liefst een ander of anderen.
Zwart wit denken drijft mensen uit elkaar in plaats van ze te verbinden.

Schuld en schaamte zijn er vanaf het moment dat Adam en Eva in het paradijs van de boom eten op zoek naar kennis van goed en kwaad
En oh, wat weten we goed wat goed is en wat kwaad, zwart wit.

Direct daarop volgt schaamte die jou weg wil laten kruipen. Diep onder water.

Schuld en schaamte

We kennen het allemaal: schuld en schaamte.
Schaamte gaat over je ‘zijn’, je identiteit.
Schuld focust op je schadelijke gedrag. Gedrag dat consequenties heeft, stuk maakt.

Die schuld ontkennen we liever en kruipen daarbij weg, maar dan vergiftigt het je. Dan wordt schuld en schaamte iets wat jou identiteit overschaduwt en beschadigt en die eenzaam maakt. Dat is een vorm van schaamte en schuld waarin je verdrinkt.

In het licht


Maar wanneer je jouw schuld aan het licht brengt, erover spreekt, is er bevrijding.

Wanneer wij ons verhaal delen met iemand die met compassie en empathie reageert, zal schaamte het niet overleven

en

“Kwetsbaarheid is de moed hebben je te laten zien als je de uitkomst niet onder controle hebt.”
-Brene Brown

Dat zie je ook prachtig terug in de vriendschap van Emma met Deedee en ook de vriendschap tussen Sparrow en Johnny, de zoon van Emma.

Laat je inspireren!

Heerlijk wanneer je dit in het verhaal van de ander leest, maar laat het je inspireren!
Want dit geldt ook voor jou en mij. Maar het vraagt moed om kwetsbaar te zijn.

In het Licht zal schaamte niet overleven. 
In het licht neemt je schuldbesef toe,maar je schuldgevoel neemt af.

Freedom is in accepting what is and forgiving ourselves….in opening our hearts to discover the miracles that exist now
-Edith Eger

Ik kan natuurlijk hier niet weggeven hoe het verhaal van Deedee, Sparrow en Emma afloopt maar ik raad je zeker aan om het te lezen, en je erdoor te laten inspireren om in het Licht te gaan leven!

“Kom ontvang een heel nieuw leven,
kom en stap in de rivier.
Jezus roept je, Hij verwacht je
en Hij zegt:
‘ontmoet mij hier”
-Opw. 642

Spread the love!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.