Masker af

“Mijn hele leven is één grote leugen”
Riep ons drie jarige schatje vol dramatiek uit midden op het centrale plein van Siëna (Italië)
Drie jaar?? Ja, drie jaar!!
En schattig.
Hij was er een ster in om volzinnen uit de kinderfilms die hij zag op het juiste moment in te zetten.
Deze zin kwam uit de ‘mond’ van een gecultiveerde teckel in de film “baas in eigen bos”.

Nou was dit natuurlijk té grappig uit het schattige bekkie van ons blonde krullenbolletje.
Maar het trieste is dat deze zin voor veel van ons wel werkelijkheid is geworden.
In meer of mindere mate.

We leven achter de muren van ons hart met onze eigen pijn plekken die niemand mag zien.
En we zetten ons ik-ben-sterk-masker op.

We verbergen onze littekens zodat niemand ze ziet.
En zetten ons het-gaat-goed-met-me-masker op.

De schaamte die we hebben over….en die niemand mag zien.
We zetten ons ik-heb-het-prima-voor-elkaar-masker op.

We verbergen onze mening, want het is te kwetsbaar, niemand mag het zien.            We zetten het ik-ben-het-met-je-eens-masker op.

We houden al onze boze uitvallen achter de gesloten voordeur, zodat op straat niemand het ziet.
We plakken onze ik-ben-zo-vriendelijk-glimlach op.

En ga zo maar door.

het is eenzaam achter het masker

We zetten onze maskers stevig op zodat we ons veilig zijn…denken we.
Dénken we.
Want veilig is het ook achter het masker niet. Het leven achter een masker is niet écht.
Verbinding met de ander bestaat niet wanneer je een masker draagt.
Je wordt meer en meer eenzaam.
De zin van je bestaan sijpelt weg.

Wat kan zelfcompassie bieden in een leven zonder maskers?

Door te leren op de juiste plekken kwetsbaar te zijn en echt, gaan we ook écht verbinding aan met de ander.
Door echt te zijn kom je ook dichter bij wie je écht bent en wat jíj te bieden hebt aan deze wereld.
Je zingt, vecht, huilt, bid, lacht, je werkt en bewondert.
Je Leeft.

Het begint al met het verhaal van alles wat je achter je masker verbergt aan jezelf te ‘verhalen’.

Tip

Vertel het jezelf. Laat het er zijn. Haal rustig adem en vertel.
Bedenk dat de Schepper die zegt ‘Ik Ben’, bij jou is.
Niet met veroordeling, maar met genade, met liefde.
Sluit je ogen eens en beeld je in dat Jezus jou aankijkt. Stel met je ogen dicht je je hart eens scherp op Zijn ogen.
Haal diep adem en blijf daar.

De maskers in je leven hebben je ook iets opgeleverd.
Ze vormden de bunker waarin jij je veilig voelde,
Maar ze worden gevangenissen die je vrijheid ontnemen.
Vrijheid om écht en voluit te Leven.

Schrijf eens een brief aan jezelf over je maskers. Bedank je masker voor zijn bescherming en ga op zoek naar de vrijheid van een masker-loos leven.
Een leven in waarheid.

Laat al alles achter dat masker er eens zijn.
Het heeft een bestaan.
Pijn word levend begraven”…en het blijft leven, ook achter dat masker.

Achter dat masker vormen ze een gezwel die je leven ontneemt dus laat er licht bij komen, zuurstof.

Je bent niet alleen.

We worstelen allemaal met onze maskers.

Wanneer je zover bent dat alles achter je masker er voor jezelf en voor God mogen zijn zou het goed kunnen zijn je verhaal te delen.
Niet met iedereen.
Je gaat ook niet naakt over straat lopen, dat is te kwetsbaar en te koud.
Iemand die jij echt vertrouwd (of desnoods iemand die geheimhouding plicht heeft zoals een arts of hulpverlener).
Maar deel je verhaal!

Alleen zó kan je echt verbinding aangaan.
Verbinding waarvoor je bedoelt bent.
Die jou verwarmt, en jij die ander.
Samen weet je meer dan alleen.
Samen kun je weerstand bieden tegen dat wat je aanvalt.
Samen.

Maskers af!!

Spread the love!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *