Samen in de modder

“Nee, echt, ik ga dood. Mijn handen tintelen, mijn hart gaat te keer, ik zweet, ik voel mijn benen bijna niet meer”

Dat is wat ik een paar weken geleden dacht. Ik ben naar de huisarts gegaan, maar die gaf aan dat mijn hart heel gezond was, maar dat dit onder een paniekaanval viel.

Dat was een schok. Ik denk wel vaker wanneer ik iets voel dat het helemaal niet goed komt. Die pijn in mijn rug wordt veroorzaakt door een tumor en dat het hoestje waar ik last van heb een voorbode is van longembolie. Maar nu ben ik hulp gaan zoeken. Voor die angsten en die paniek. Het is nog niet over maar ik heb wel goede handvaten om door zo’n aanval van angst heen te komen. Maar het heftigst vond ik de ontdekking dat ik niet de enige ben met deze angsten. Er schijnen veel meer mensen last van te hebben, wist jij dat??”

We staan samen in de modder

Je staat nooit alleen in de pijn, verdriet, stress, angst waaraan je lijdt. ‘Common humanity’ noemt Kirsten Neff dit. Het gemeenschappelijk mens zijn.

Het besef dat we niet meer in het paradijs leven. We ontkomen er niet aan; we staan samen in de modder.

Wat doet het besef met je dat de hele mensheid in diezelfde modder staat?
Welke effect heeft dat gegeven?

We lijden. We lijden aan de wereld, aan rampen, aan de dood, aan elkaar, aan onszelf.
We lijden verlies. Verlies van geliefden, verlies van dromen, verlies van delen van jou.
Verlies van idealen en hoop.

Je bent niet alleen.

We hebben allemaal te maken met rouw in ons leven en dat kan een doolhof worden waar je de weg in kwijtraakt.

Je bent niet alleen.

We lijden aan stress en perfectionisme.

Je bent niet alleen.

Je kunt ook het zicht op jezelf of jouw gezonde grenzen verliezen door de druk van de wereld om je heen waardoor je het gevoel hebt te verdrinken. Je elastiek is uitgerekt.

Je bent niet alleen.

Schuld die op je drukt, schaamte die je doet wegduiken.

Je bent niet alleen.

Als je het lijden in jezelf niet kan accepteren en ermee leert leven zul je ook niet naast het lijden van de ander kunnen staan.

Hulpverlener of hulpontvanger

Wij willen de mensheid graag verdelen in hulpverleners en hulpontvangers.

Waarbij we dan allemaal graag aan de hulpverleners kant willen staan.

Maar zo eenvoudig is het niet. We hebben allemaal hulp nodig en we hebben ook allemaal hierin iets uit te delen. We kennen vast allemaal de uitdrukking “ieder huisje heeft zijn kruisje” en dat is niet alleen een uitdrukking, het blijkt ook nog waar te zijn ook.

We zijn gemaakt om in het paradijs te wonen. Te wandelen met God. Te genieten van de wereld die als een speeltuin vraagt om ontdekt te worden. Die hunkering zit nog steeds diep in ons. En dat is oké, want daar zijn we ook voor gemaakt. We verlangen naar perfectie. Naar volmaakte relaties. Dat is oké want daar zijn we voor gemaakt. We verlangen naar een betekenisvol leven, dat is oké want daar zijn we voor gemaakt.

Maar……dat verlangen van ons is doorgeslagen.

Doorgeslagen in denken vanuit tekorten.

Dankbaarheid en delen

Dat denken vanuit tekort is misschien wel ons grootste lijden. Het is zo belangrijk om je te trainen in dankbaarheid. Ann Voskamp heeft daar een prachtig boek over geschreven, ‘Duizend maal dank’.

Naast die training in dankbaarheid is het ook van intens wezenlijk belang te delen.

Op 27 juni 2019 was er een prachtige DWDD summerschool op televisie waarin Femke van der Laan laat zien wat het belang er van is om je verdriet te delen, wat dit haar heeft opgeleverd ook. Zij heeft in haar leven te maken met het verlies van haar partner, haar maatje, de vader van haar kinderen. Omdat het verdriet zo groot was kon ze niet meer anders dan delen, maar dit leverde ook zoveel meer verbinding op, zoveel meer puur contact en ruimte ook aan de ander om kwetsbaar te zijn.

We zijn allemaal kwetsbaar en daarin zit oom onze kracht volgens de bijbel:

Maar hij zei: ‘je hebt niet meer dan mijn kracht nodig, want kracht wordt zichtbaar in zwakheid’.Dus ik laat mij veel liever voorstaan op zwakheid, zodat de kracht van Christus in mij zichtbaar wordt.

Omdat Christus mij kracht schenkt, schep ik vreugde in mijn zwakheid: in beledigingen, nood, vervolging en ellende. In mijn zwakheid ben ik sterk”

2 Kor 12: 9,10

Het grote leugen

Ik vind dat super ongemakkelijk. Ik heb de boodschap tot in mijn tenen meegekregen: “Wees sterk!!” of die nou is uitgesproken of dat ik met wie ik ben dat zo heb opgepikt maakt niet zoveel uit, maar ik zal, wil en móet sterk zijn..en de mensen dicht om mij heen ook graag!

Wat een juk en wat een leugen!

In mijn zwakheid ben ik sterk, zegt Paulus in de Bijbel….…….

Ga maar eens na wanneer je écht verbinding voelde met iemand: dat was nooit op een moment dat je met een harnas aan de wereld in ging. Dat was nooit op het moment dat je jouw tranen wegslikte en een glimlach op je gezicht had geplakt. Nooit wanneer jij je mond maar hield en je mening maar niet gaf uit angst.

Verbinding ontstaat daar wanneer jij je hart opent, met alle tranen, boosheid, jaloezie…en andere ellende wat erin leeft.

Daar gaat de ander jou zien en geef jij de ander ruimte zich te openen.

In al het lijden wat we delen in de modder van dit leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.