Schoonheid in gebrokenheid

De gebarsten kruik

Een waterdrager moet elke dag voor zijn meester naar de rivier om water te halen. Aan weerszijden van zijn lichaam hing een kruik aan een houten juk.
De ene kruik was zo goed als nieuw, puntgaaf en zonder lek, de andere kruik was oud en gebarsten en hij verloor permanent water.

Bij thuiskomst blijkt de helft van deze kruik soms al leeg te zijn en dat deed de oude kruik veel verdriet. Op een dag kan hij het niet meer voor zich houden en zegt tegen de waterdrager, “meester, ik schaam me zo!” “Maar waarom dan toch?” vraagt de waterdrager.
“Omdat ik niet in de schaduw van uw andere kruik kan staan. Hij levert dagelijks de volle inhoud water af, terwijl ik onderweg steeds water verlies.”

“Zijn die mooie bloemen langs de weg je dan niet opgevallen? Ze groeien alleen maar aan jouw kant. Enige tijd geleden heb ik daar zaad uitgestrooid, jij hebt ze elke dag begoten en nu kan ik steeds een prachtig boeket plukken voor mijn heer.
Een tijdje komt er geen antwoord van de gebarsten kruik, zo heeft hij het nog nooit bekeken. Hij heeft die bloemen wel zien groeien, maar dat zijn meester hem bewust in dienst heeft gehouden en dat hij hem ondanks alle gebreken toch kan gebruiken, dat was nog nooit bij hem opgekomen.”

Ik weet niet of je het bovenstaande verhaal al kende, maar het raakt mij elke keer weer.
Wij denken soms dat we niet waardig genoeg zijn, wij zien onze gebrokenheid. Maar onze Meester ziet onze kracht en de schoonheid dwars door alles heen.
Hoe leren wij de schoonheid in ons leven te ontdekken?

Hoezo is mijn gebrokenheid mooi??!!

Ik kan me voorstellen dat je bij het lezen van het bovenstaande helemaal afhaakt.
Sterker nog: dat het je boos maakt. Misschien zit jij midden in een rauw rouwproces.
Heb je afscheid moeten nemen van iemand die je intens lief was.
Of worstel je met een onvervulde kinderwens en voelen je armen leeg en koud.
Of je zit op een berg scherven uit je jeugd waarin je bent verwaarloosd.
De scherven van je huwelijk.

Kortom: je zit midden in de gebrokenheid.
Hoezo schoonheid in gebrokenheid??
Jouw gebrokenheid is rauw, leeg, eenzaam en lelijk.

Juist wanneer je zo aan het worstelen bent wil ik je bemoedigen.
Dwars door die woestijn heen.
En dwars door het gevecht.
Dwars door de kille stilte.
Daar is hoop!

Pak de scherven van jouw leven eens in je hand

Juist wanneer je bezig gaat met de scherven in je leven, wanneer je die oppakt en serieus neemt. Wanneer je het verhaal van jouw scherven gaat vertellen. Bij elkaar gaat brengen. Wanneer jouw tranen erover mogen stromen. Wanneer je gaat zoeken in het doolhof van rouw naar wie jij nu bent. Juist dan geloof ik dat je schoonheid gaat ontdekken.

Kintsugi

Ik werd een tijd geleden getroffen door een Japanse kunst vorm: kintsugi.
Kintsugi (金継ぎ: ‘gouden verbinding’), ook wel Kintsukuroi (金繕い: ‘gouden reparatie’) genoemd, is de Japanse kunst van het repareren van gebroken keramiek met goud- of zilverkleurige lak. In de Japanse schoonheidsleer dragen de sporen van breuk en herstel bij aan de schoonheid van een voorwerp.

De van oorsprong boeddhistische filosofie Wabi sabi heeft in belangrijke mate bijgedragen aan de waardering van kintsugi.  Zij benadrukt de schoonheid van imperfectie en vergankelijkheid.  Sporen van gebruik dragen bij aan de waarde van een object. Kintsugi benadrukt de barsten in een keramieken voorwerp en onthult zo een deel van zijn geschiedenis. (bron Wikipedia)

Nou gaat dit verhaal over keramiek, maar toch vind ik het een prachtig inspirerende levenshouding!
De schoonheid van de imperfectie en vergankelijkheid.

Zoals Anne-Rieke dit ook uitwerkte in haar kunstwerk bij de blog over de ‘kracht van jouw verhaal.’

De kracht van kwetsbaarheid

Heb je ooit wel eens iemand echt oprecht en kwetsbaar zien zijn?
Dat is toch per definitie mooi?

Niet om kwetsbaar te zijn, op dat moment, maar terugkijkend was dat altijd een moment van echte verbinding.
Een moment waarop je liefde kan geven en ontvangen.

Wanneer ik naar mijn leven kijk. Naar mijn meest schaamtevolle stukken waar ik lang en veel mee heb geworsteld, zijn dat nú ook juist de stukken waarin ik mag uitdelen. Uitdelen van wat ik daar door de jaren in heb mogen ontvagen: de grootheid van Gods vergeving.
Nog steeds bevend soms, nog steeds kwetsbaar daarin, maar toch.
Juist door mijn woestijn ervaring kan ik naast een ander staan in zijn of haar woestijn.

Daarvoor is het wel nodig om je eigen scherven onder ogen te zien.
De scherven te verbinden in een verhaal wat gedeeld mag worden.

In mijn blog over de kracht van je verhaal ga ik daar dieper op in.

Leonard Cohen zingt in het lied Anthem:
Forget your perfect offering. There is a crack, a crack in everything,
That’s how the lights gets in”

Tip

Gooi eens een vaas of kopje die eigenlijk wel weg kan in stukken. Neem een mooie scherf daaruit en draag deze een tijdje met je mee.
Waar staat deze scherf voor jou voor?
Kan je dat delen met iemand in je omgeving?
Kun je die bij God neerleggen zodat hij met het ‘goud van zijn genade en genezing’ jou kan helen?

Ik wens je een prachtige heling van jouw scherven!

Spread the love!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *