Zelfcompassie = ik-gericht?

 “Er was eens een prachtige jongen…..

 Hij wordt bewonderd door de mensen uit zijn dorp en de meisjes smelten voor zijn prachtige uiterlijk. Narcis, zo heet de jongen, is daar helemaal niet in geïnteresseerd. Hij heeft één grote liefde en dat was de jacht. Hij doet niets liever dan de bossen doorkruizen op zoek naar een prooi. Op een dag is hij moe en dorstig en komt aan bij een klein bos vijvertje.  Hij buigt zich voorover om het water te drinken maar houd vol verbazing stil wanneer hij in het water kijkt. Hij vind dat wat hij ziet werkelijk prachtig! Vol bewondering staart hij in het weerspiegelende water en wanneer hij voorzichtig voorover buigt om datgene wat hij ziet te kussen verdwijnt het in de rimpels van het water. Gefascineerd door wat hij ziet blijft Narcis zitten om elke keer wanneer het water weer tot rust is gekomen in het water zijn grote liefde te zien.

Hij gaat daar zo totaal in op dat hij vergeet te eten en te drinken, hij kwijnt langzaam weg tot de dood erop volgt. Na zijn dood verandert Afrodithe hem in een bloem (de Narcis) zodat hij altijd zal worden herinnerd”

Een verhaal uit de Griekse mythologie.

Is dit niet het grote risico van zelfcompassie? Het richten op het ‘zelf’?
Dat je zo opgaat in je zelf dat je er in eenzaamheid aan sterft en het doel van je leven mist?
In de bijbel wordt er toch ook niet tot nauwelijks over jouw ‘zelf’ gesproken?

Dat is het grote spanningsveld: een gezonde balans vinden tussen er zelf ‘zijn’, als beeld drager van God in verbinding met de ander. Het komt uiteindelijk ook uit bij de vraag wat het doel is van jouw leven.

Wat is het doel, waarom ben je hier?
Is het doel gelukkig te worden?
Of is het jouw doel om vrij te zijn?
Betekenisvol leven misschien?

In welk perspectief leef jij?

Ik denk dat van alle doelen die mensen kunnen hebben, met of zonder God, voor iedereen geldt dat je betekenis wil hebben. Ook in de meest uitzichtloze situaties geeft het mensen hoop wanneer ze betekenis hebben. Wanneer ze ergens aan het werk kunnen, iets bij kunnen dragen.

Zelf geloof ik dat God deze aarde gemaakt heeft met een doel. Het oorspronkelijke doel was het creëren van een schitterende plek (schoonheid) en in verbinding te leven met de ultieme schepping: de mens. De mens als vrij wezen, niet gehinderd door angst en in staat om van die prachtige creatie te genieten en deze te onderhouden.

Mijn doel is in verbinding leven met God. Bewust en spontaan, vrij van angst. En zorg dragen voor de schepping op mijn plek en met mijn mogelijkheden.

“Want God heeft ons gemaakt. En Hij heeft ook Zelf in Jezus Christus nieuwe mensen van ons gemaakt.  Nu kunnen we voor Hem de goede dingen doen die Hij van tevoren al voor ons had bedacht.– Efez. 2:10 –” zegt de Basis Bijbel.

God is het begin en het eind.Hij heeft ons gemaakt.
Hij is de bron van alles. Hij is de bron van liefde.
Jij hebt lief omdat Hij jou eerst heeft liefgehad.
Ook de ander.
Ook jezelf.

Mens uit één stuk

God leert ons lief te hebben we zijn bedoelt om mens te worden uit één stuk. Het woord volmaakt in het hebreeuws betekent “uit één stuk”.

The Message Bijbelvertaling zegt in psalm 86:

“Train me, God, to walk straight;
    then I’ll follow your true path.
Put me together, one heart and mind;
    then, undivided, I’ll worship in joyful fear.”

Wij zijn beelddragers van God.
Beschadigde beelddragers.
Ook beschadigd in hoe we met onszelf omgaan, naar onszelf kijken.
Aan de ene kant zelf we trots, zelfzuchtig, en egoïstisch.

Aan de andere kant verdoven we onze emoties, hebben we onze lichamelijke, geestelijke en mentale grenzen niet meer helder.
Uit schaamte verstoppen we ons voor de ander.
We zijn verhard; naar onszelf en naar de wereld om ons heen.Het is spannend om echte verbinding aan te gaan met de ander, en kwetsbaar.
Twee kanten van de ik-gerichte medaille.

Hoe vrij zijn we nog?
Leven we met een hoofdletter L?

Of zijn we zó druk met onze zelfbescherming dat we nauwelijks nog ruimte hebben om ons op de ander te richten. Op God.

En is zelfcompassie dan een manier om net als Narcis je blind te staren op jezelf?
Of is dit het serieus nemen van Gods liefde voor jou?

Gods liefde voor jou

Gods liefde voor jou, waarin “Hij zwijgt in liefde en juicht in vreugde” (Zefanja 3:17) en je met Zijn liefdevolle ogen aankijkt.

Gods liefde voor jouw waarin Hij jou mensen om je heen geeft om je leven mee te delen, mee te vieren, mee te struggelen.

Gods liefde voor jou waarin Hij je emoties serieus neemt.

Gods liefde voor jou waarin Hij je wil helpen gezonde grenzen aan te brengen in je leven.

Waarin Hij je wil leiden onder jouw kleedje van schaamte vandaan.
Gods liefde voor jou waarin Hij je uitnodigt om de schatkist aan mogelijkheden die Hij jouw gaf uit te pakken en te Leven.

Ik geloof dat zelfcompassie je helpt om meer en meer te leven in het licht van Gods liefde.

Wanneer jij onder je kleedje vandaan gekropen bent en ziet dat je niet alleen staat in je gevecht met jezelf ben je ook meer in staat je te verbinden met de ander. De ander lief te hebben.

Wanneer jij vriendelijk leert zijn voor jezelf vanuit het besef hoe God naar je kijkt, kijk je ook anders naar de ander.

Dat is de reden waarom ik zoveel passie heb voor zelfcompassie.

Tip:

Lees de komende tijd eens een aantal keer die tekst uit de Bijbel, Zefanja 3:17

Probeer eerst ontspannen te gaan zitten, wordt stil en lees de tekst, blijf er 5 minuten stil over nadenken en lees hem nog eens, en nog eens. Herhaal dit eens elke dag de komende week.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.